Ja nie chcę wiele:

Ciebie i zieleń,

i zeby wiatr kołysał

gałezie drzew,

iżebym wiersze pisał

o tym, że...

                każdy nerw,

każda chwila samotna,

każdy ból - jakże częsty, jak częsty! -

zwiastuje odchłań,

mówi : nieszczęsny....



ja nie chcę wiele,

ale nie mniej niż wszystko:

Ciebie i zieleń

i żeby listkom

akacji było wietrznie,

i żeby sercu - bezpiecznie,

i żeby kot się bawił firanką

jak umie

żeby siedzieć na jerozolimskim ganku

i nic nie rozumieć.



Pętacki wiersz

sam wiesz, że łżesz,

ale dlaczego tak boli, tak boli?

chyba już nic nie napiszę

w ogromną i groźną ciszę

schodzę powoli



ja nie chce wiele:

Ciebie i zieleń...


Miła, ja nie mam słów,

a miałem dość ich.

Nie wiem, skąd bierze się znów

ten lęk radości.



Czemu znów serce drży

jak wtedy wiosną,

a łzy zabłysły jak bzy,

co w Polsce rosną.



Tkliwość. I morza szum.

I noc co milczy.

Na Schumannowskie "Warum?" -

twój szept: "Najmilszy!..."



I trzebaż było tych mąk

i tej rozpaczy,

gdy dwoje splecionych rąk

tak wiele znaczy?