Ja nie chcę wiele:

Ciebie i zieleń,

i zeby wiatr kołysał

gałezie drzew,

iżebym wiersze pisał

o tym, że...

                każdy nerw,

każda chwila samotna,

każdy ból - jakże częsty, jak częsty! -

zwiastuje odchłań,

mówi : nieszczęsny....



ja nie chcę wiele,

ale nie mniej niż wszystko:

Ciebie i zieleń

i żeby listkom

akacji było wietrznie,

i żeby sercu - bezpiecznie,

i żeby kot się bawił firanką

jak umie

żeby siedzieć na jerozolimskim ganku

i nic nie rozumieć.



Pętacki wiersz

sam wiesz, że łżesz,

ale dlaczego tak boli, tak boli?

chyba już nic nie napiszę

w ogromną i groźną ciszę

schodzę powoli



ja nie chce wiele:

Ciebie i zieleń...


Nie umiałem się zbudzić, nie mogłem

przemocą wyrwać się ze snu - 

i oto rosną we mnie te słowa, jak obłęd,

coraz bardziej gorzkie i bolesne.



Wypowiadam je mową zawiłą,

łamanym na łkanie szeptem,

i bolą mnie te słowa dobywane siłą,

i gorzej mi z nimi niż przedtem.



Coraz więcej szaleństwa i krzyku,

i nie ma dla serca pokarmu - 

tylko te słowa gniewną, szarpaną muzyką

huczą we mnie jak dzwony alarmu.



Może dziś, może jutro nad ranem,

nim we śnie zbliżysz się ku mnie,

zatrząsnę twoje imię w wierszu obłąkanym

jak w srebrnej i czarnej trumnie.