Tyś mnie kochała, ale nie tak,

jak kochać trzeba,

i szliśmy razem, ale nie w takt -

przebacz.



Ja jeszcze długo... Rok albo dwa.

Potem zapomnę.

Teraz, gdy boli, teraz, gdy trwa,

dzwonię podzwonne.



A tobie, miła, na co ten dzwon

brzmiący z oddali?

Miłość niewielka, błahy jej zgon,

i idziesz dalej.



Cóż mam od życia? - troskę i pieśń

(ciebie już nie ma).

Muszę im ufać, muszę je nieść,

pisać poemat.



Cóż mam od życia? - chyba już wiesz,

czujna i płocha? -

tylko ten smutek, tylko ten wiersz,

który mnie kocha.


To przez ciebie ten wiersz -

chyba już wiesz?



Paliłem z Kalifem nargile,

zachciało się odejść na chwilę

a Kalif, nie myśląc długo,

uciął głowę, przyprawił drugą.



W tej drugiej chyba nic więcej

prócz kwiatów stu Barwistanów.

Chcesz ściąć, to zetnij i nie zamęczaj,

ale się jeszcze zastanów.