Miła, ja nie mam słów,

a miałem dość ich.

Nie wiem, skąd bierze się znów

ten lęk radości.



Czemu znów serce drży

jak wtedy wiosną,

a łzy zabłysły jak bzy,

co w Polsce rosną.



Tkliwość. I morza szum.

I noc co milczy.

Na Schumannowskie "Warum?" -

twój szept: "Najmilszy!..."



I trzebaż było tych mąk

i tej rozpaczy,

gdy dwoje splecionych rąk

tak wiele znaczy?


Nie umiałem się zbudzić, nie mogłem

przemocą wyrwać się ze snu - 

i oto rosną we mnie te słowa, jak obłęd,

coraz bardziej gorzkie i bolesne.



Wypowiadam je mową zawiłą,

łamanym na łkanie szeptem,

i bolą mnie te słowa dobywane siłą,

i gorzej mi z nimi niż przedtem.



Coraz więcej szaleństwa i krzyku,

i nie ma dla serca pokarmu - 

tylko te słowa gniewną, szarpaną muzyką

huczą we mnie jak dzwony alarmu.



Może dziś, może jutro nad ranem,

nim we śnie zbliżysz się ku mnie,

zatrząsnę twoje imię w wierszu obłąkanym

jak w srebrnej i czarnej trumnie.