Miła, ja nie mam słów,

a miałem dość ich.

Nie wiem, skąd bierze się znów

ten lęk radości.



Czemu znów serce drży

jak wtedy wiosną,

a łzy zabłysły jak bzy,

co w Polsce rosną.



Tkliwość. I morza szum.

I noc co milczy.

Na Schumannowskie "Warum?" -

twój szept: "Najmilszy!..."



I trzebaż było tych mąk

i tej rozpaczy,

gdy dwoje splecionych rąk

tak wiele znaczy?


Życie jest diabła warte 

poza Szopenem, Mozartem; 

poza Słowackim i Mickiewiczem 

jest w ogóle niczem. 

  

Ja nie, żeby pisać Sonety, 

nie żeby Króla Ducha

sercem poety 

pragnę posłuchać... 

  

Czego? no, Wisły, no, oczywiście, 

kiedy brzozowe liście, 

jeszcze nie bardzo zielone, 

jeszcze onieśmielone, 

a już kładą się na ziemię, na wodę, 

w białodrzewiu hodując urodę, 

i wiem, że przyjdę, zobaczę 

i że się na nowo rozpłaczę, 

że takie zielone i młode. 

  

No, na przykład sosny 

albo klony, przyjacielskie, klony! 

Jestem radosny, 

bo klon jest zielony. 

  

Życie jest diabła warte, 

jeżeli nie jest uparte, 

no bo trzeba, przyjaciele wrócić, 

wszystko tam zmienić, odwrócić

żeby sosny szumiały nad Wisłą 

i żeby słońce zabłysło 

w złocie zboża, w broni hartowanej, 

w oczach bliskich, we krwi przelanej, 

nad Mazowsza równiną otwartą

i żeby żyć było warto.