Miła, ja nie mam słów,

a miałem dość ich.

Nie wiem, skąd bierze się znów

ten lęk radości.



Czemu znów serce drży

jak wtedy wiosną,

a łzy zabłysły jak bzy,

co w Polsce rosną.



Tkliwość. I morza szum.

I noc co milczy.

Na Schumannowskie "Warum?" -

twój szept: "Najmilszy!..."



I trzebaż było tych mąk

i tej rozpaczy,

gdy dwoje splecionych rąk

tak wiele znaczy?


Ja nie chcę Palestyny, 

Syrii, Iraku, Egiptu, 

od cyprysów wolę kaliny, 

wolę brzozę niż eukaliptus. 

  

Sosny tutejsze nie te, 

kwiaty tutejsze nie tamte, 

innego przyślijcie poetę, 

żeby się cieszył Lewantem. 

  

Tutaj historia zamarła, 

tutaj dzieje są Made in Britain

tam Warszawa skacze do gardła 

jak brytan! 

  

Wśród wierzb płaczących strumienie 

tamtędy płyną, 

walczą tam bezimiennie 

i beztrumiennie giną. 

  

Tam giną ludzie, miasta, stolice, 

tam naród w walce

a ja tu chodzę, 

depczę jerozolimskie ulice 

i gryzę palce. 

  

Ja chcę kiedyś... na Żoliborzu... 

choćby na krótko... 

Jeśli nie 

nad Śródziemnym Morzem 

zdechnę ze smutku.