Miła, ja nie mam słów,

a miałem dość ich.

Nie wiem, skąd bierze się znów

ten lęk radości.



Czemu znów serce drży

jak wtedy wiosną,

a łzy zabłysły jak bzy,

co w Polsce rosną.



Tkliwość. I morza szum.

I noc co milczy.

Na Schumannowskie "Warum?" -

twój szept: "Najmilszy!..."



I trzebaż było tych mąk

i tej rozpaczy,

gdy dwoje splecionych rąk

tak wiele znaczy?


CIENIE



Nocni przechodnie, cisi, zamyśleni, czarni



chwieją wysmukłe cienie w refleksach latarni





Cienie pełzną, nie mogą odczepić się od nich,



przełażą przez sztachety, padają na chodnik.







Małe, śmieszne, po twarzach deptane obcasem,



wielkie, straszne, na szczudłach sążniaste dryblasy.





Podnoszą kapelusze na zjeżonych włosach,



lękają się zapałki, blasku papierosa.





Nad brzegiem czarna rampa zgina sie i łamie.



Szalone!- skaczą w wodę do góry nogami.





Znikły!... Przemija rzeka... Powiewy... milczenie...



Nocni przechodnie bledną...- jak cienie, jak cienie.