Może nic w tym życiu nie będzie?

Jeszcze rok, jeszcze dwa, jeszcze X...

Moich myśli czarne łabędzie

odpływają Wisłą na Styks.



Ja wiedziałem, co sercem gryźć mam,

jakim ciosom nadstawić pierś,

nie rachunkiem, nie sylogizmem

budowałem życie i wirsz.



Ale troska jak rdza przeżarła

mojej pieśni serdeczną moc,

tylko krzyk ściśniętego gardła

głucho ciemną przeszywa noc.



Lecz w tym krzyku zostanę młodym.

Jeśli grom - niechaj trafia mnie!

Temu światu ja się nie poddam,

temu światu ja krzyknę: nie!


CIENIE



Nocni przechodnie, cisi, zamyśleni, czarni



chwieją wysmukłe cienie w refleksach latarni





Cienie pełzną, nie mogą odczepić się od nich,



przełażą przez sztachety, padają na chodnik.







Małe, śmieszne, po twarzach deptane obcasem,



wielkie, straszne, na szczudłach sążniaste dryblasy.





Podnoszą kapelusze na zjeżonych włosach,



lękają się zapałki, blasku papierosa.





Nad brzegiem czarna rampa zgina sie i łamie.



Szalone!- skaczą w wodę do góry nogami.





Znikły!... Przemija rzeka... Powiewy... milczenie...



Nocni przechodnie bledną...- jak cienie, jak cienie.