Przeleciał ptak rzucając cień na

otwarte okno, pełne dnia.

Więc tak? Więc znowu dal wiosenna,

a oczom w niebie nie ma dnia?



A ruń! A zieleń! Toż to istna

zagłada w morzu traw i drzew!

Daleko, miła, iść a iść nam

w brzozowy szept, wierzbowy śpiew.



Daleko iść i żyć nam długo.

Minęło życia pół?... No tak...

I właśnie w oknie cienia smugą

przeleciał kracząc czarny ptak.


Ja nie chcę Palestyny, 

Syrii, Iraku, Egiptu, 

od cyprysów wolę kaliny, 

wolę brzozę niż eukaliptus. 

  

Sosny tutejsze nie te, 

kwiaty tutejsze nie tamte, 

innego przyślijcie poetę, 

żeby się cieszył Lewantem. 

  

Tutaj historia zamarła, 

tutaj dzieje są Made in Britain

tam Warszawa skacze do gardła 

jak brytan! 

  

Wśród wierzb płaczących strumienie 

tamtędy płyną, 

walczą tam bezimiennie 

i beztrumiennie giną. 

  

Tam giną ludzie, miasta, stolice, 

tam naród w walce

a ja tu chodzę, 

depczę jerozolimskie ulice 

i gryzę palce. 

  

Ja chcę kiedyś... na Żoliborzu... 

choćby na krótko... 

Jeśli nie 

nad Śródziemnym Morzem 

zdechnę ze smutku.