Przeleciał ptak rzucając cień na

otwarte okno, pełne dnia.

Więc tak? Więc znowu dal wiosenna,

a oczom w niebie nie ma dnia?



A ruń! A zieleń! Toż to istna

zagłada w morzu traw i drzew!

Daleko, miła, iść a iść nam

w brzozowy szept, wierzbowy śpiew.



Daleko iść i żyć nam długo.

Minęło życia pół?... No tak...

I właśnie w oknie cienia smugą

przeleciał kracząc czarny ptak.


CIENIE



Nocni przechodnie, cisi, zamyśleni, czarni



chwieją wysmukłe cienie w refleksach latarni





Cienie pełzną, nie mogą odczepić się od nich,



przełażą przez sztachety, padają na chodnik.







Małe, śmieszne, po twarzach deptane obcasem,



wielkie, straszne, na szczudłach sążniaste dryblasy.





Podnoszą kapelusze na zjeżonych włosach,



lękają się zapałki, blasku papierosa.





Nad brzegiem czarna rampa zgina sie i łamie.



Szalone!- skaczą w wodę do góry nogami.





Znikły!... Przemija rzeka... Powiewy... milczenie...



Nocni przechodnie bledną...- jak cienie, jak cienie.