Przeleciał ptak rzucając cień na

otwarte okno, pełne dnia.

Więc tak? Więc znowu dal wiosenna,

a oczom w niebie nie ma dnia?



A ruń! A zieleń! Toż to istna

zagłada w morzu traw i drzew!

Daleko, miła, iść a iść nam

w brzozowy szept, wierzbowy śpiew.



Daleko iść i żyć nam długo.

Minęło życia pół?... No tak...

I właśnie w oknie cienia smugą

przeleciał kracząc czarny ptak.


Anka, to już trzy i pół roku,

długo ogromnie,

a nie ma takiego dnia, takiego kroku,

żebym nie wspomniał o mnie:



o mnie, osieroconym przez ciebie,

i choć twardość sobie wbijam w łeb,

nie widzę cię w żadnym niebie

i nie chcę takich nieb!



Żadna tu filozofia

sprawy tej nie zgładzi:

mojej matce, mojej siostrze było: Zofia,

i jakoś czas na to poradził.



A ja myślę i myślę o tobie

po przebudzeniu, przed snem...

Może ja jestem coś winien tobie? -

bo ja wiem.



Na Powązkach ośnieżona mogiła,

brzozy coś mówią szelestem...

Powiedz, czyś ty naprawdę była,

bo ja jestem...



Anka, 1956