Przeczytałem książkę Marii 

płacząc i wyjąc.

Tak piszą tylko umarli,

żyjąc.



Ja nie bylem wcale w Oświęcimiu,

ale go umiem na pamięć.

Maria...Jak jej bylo na imie?-

Zamieć...



Szła pod wiatr i pod deszcz, i pod śnieg,

bosa,

z lewej SS-man, z prawe szpieg, 

nie miała papierosa,



nie miala nic, nic  nie miała,

biedna,

i wołała do mnie, wołała,

i była sama jedna.


Ja nie chcę wiele:

Ciebie i zieleń,

i zeby wiatr kołysał

gałezie drzew,

iżebym wiersze pisał

o tym, że...

                każdy nerw,

każda chwila samotna,

każdy ból - jakże częsty, jak częsty! -

zwiastuje odchłań,

mówi : nieszczęsny....



ja nie chcę wiele,

ale nie mniej niż wszystko:

Ciebie i zieleń

i żeby listkom

akacji było wietrznie,

i żeby sercu - bezpiecznie,

i żeby kot się bawił firanką

jak umie

żeby siedzieć na jerozolimskim ganku

i nic nie rozumieć.



Pętacki wiersz

sam wiesz, że łżesz,

ale dlaczego tak boli, tak boli?

chyba już nic nie napiszę

w ogromną i groźną ciszę

schodzę powoli



ja nie chce wiele:

Ciebie i zieleń...