Przeczytałem książkę Marii 

płacząc i wyjąc.

Tak piszą tylko umarli,

żyjąc.



Ja nie bylem wcale w Oświęcimiu,

ale go umiem na pamięć.

Maria...Jak jej bylo na imie?-

Zamieć...



Szła pod wiatr i pod deszcz, i pod śnieg,

bosa,

z lewej SS-man, z prawe szpieg, 

nie miała papierosa,



nie miala nic, nic  nie miała,

biedna,

i wołała do mnie, wołała,

i była sama jedna.


Napłynęła na mnie fala miłosna,

jak powódź, co lody znosi.

Ty nie jesteś już taka młoda, ale jak wiosna,

i kto ciebie o to prosił?



Może moje serce prosiło na klęczkach

w rozmaitych rozpaczach i klęskach,

całując z rozpaczą na spółkę

ciebie - jaskółkę?



A może te jaskółki w niebie,

podobne do ciebie,

latały, kwiliły i wylatały,

żebym był radosny i śmiały?