Przeczytałem książkę Marii 

płacząc i wyjąc.

Tak piszą tylko umarli,

żyjąc.



Ja nie bylem wcale w Oświęcimiu,

ale go umiem na pamięć.

Maria...Jak jej bylo na imie?-

Zamieć...



Szła pod wiatr i pod deszcz, i pod śnieg,

bosa,

z lewej SS-man, z prawe szpieg, 

nie miała papierosa,



nie miala nic, nic  nie miała,

biedna,

i wołała do mnie, wołała,

i była sama jedna.


Chciałbym, żebyś szła

pod wiotką parasolką,

ulicą jesienną

pełną drzew

nagich,

ale jakże pięknych.

Takimi ulicami

chodził Baudelaire

i myślał,

czy na jutro

będzie miał wiersz

dla matki

i dla kochanki...

I dla chleba.



Nadzieja, 1951