Napłynęła na mnie fala miłosna,

jak powódź, co lody znosi.

Ty nie jesteś już taka młoda, ale jak wiosna,

i kto ciebie o to prosił?



Może moje serce prosiło na klęczkach

w rozmaitych rozpaczach i klęskach,

całując z rozpaczą na spółkę

ciebie - jaskółkę?



A może te jaskółki w niebie,

podobne do ciebie,

latały, kwiliły i wylatały,

żebym był radosny i śmiały?


Prędzej, górniku, głębiej, górniku,

węgla pokłady rąb,

w twojej kopalni, na twym chodniku

staje ojczyzny zrąb.

 

Pod twym oskardem padł kapitalizm,

nadszedł wolności czas.

Więcej żelaza, węgla i stali

dla robotniczych mas!

 

Węgiel ogrzeje, węgiel nakarmi,

z węgla nasz Wspólny Dom,

węgiel - to siła Ludowej Armii,

droga ku jasnym dniom.

 

Nie dla bogaczy-wyzyskiwaczy

dzisiaj wyciskasz pot:

Polska robocza czeka i patrzy,

czeka i pług, i młot.

 

Prędzej, górniku, śmielej, górniku,

w przyszłość twą jasną idź,

dąż zastępami współzawodników,

w trudzie pierwszeństwo chwyć.

 

Twoja ta ziemia, twoja na zawsze

węgiel, żelazo, stal!

Zabrze na przedzie, prowadzi Zabrze

w socjalistyczną dal.