Oto zima jerozolimska

w deszczu i w wietrze. 

Z rzadka przez chmury się przetrze 

promień i trwożnie błyska. 

A wtedy pradawny gród 

oślepia bielą budowli, 

syci oko zielenią soczystą 

i w modrość rzucając się czystą, 

dziesiątkami świątyń się modli 

dziękczynnie za upust wód. 

Getsemani, Góro Oliwna, 

Dolino Józefata, 

ciche cmentarze

jakaż to siła dziwna 

z wami czekać mi każe 

na koniec świata? 

Spróchnieją i moje kości 

pod jakąś grobową kryptą, 

lecz dziś widzę przeczy nicości 

cmentarny eukaliptus. 

  

To drzewo, bite przez deszcz i wiatr, 

szamoce się w strasznej męce, 

wyciągając bezradnie w świat 

rozchwiane, zielone ręce. 

Drzewo szumi to jego płacz, 

zawodzenie, jęk wniebogłosy. 

  

  

Tak samo płaczka rozdziera płaszcz 

i popiołem posypuje włosy. 

Drzewo włosy tarza po ziemi 

i znów podnosi ramiona, 

aby się modlić słowy bluźnierczymi, 

kląć modlitewnie: Adonaj!...

  

Drzewo, po ziemi tarzające łbem 

i w buncie rozpaczające, 

ja z tobą, drzewo, szumię jednym tchem, 

najsamotniejszy pod słońcem: 

mną także szarpie napastliwy wiatr, 

do ziemi zgina ulewa, 

dwa lata wrastam w twój zamarły świat, 

gną się, prostuję i śpiewam! 

  

Nie wiem, gdzie kiedyś całkiem wrosnę w grunt, 

gdy przyjdzie mi kości złożyć, 

lecz niech mi śpiewa swój ból i swój bunt 

takie drzewo, podobne do brzozy.


Ja nie chcę wiele:

Ciebie i zieleń,

i zeby wiatr kołysał

gałezie drzew,

iżebym wiersze pisał

o tym, że...

                każdy nerw,

każda chwila samotna,

każdy ból - jakże częsty, jak częsty! -

zwiastuje odchłań,

mówi : nieszczęsny....



ja nie chcę wiele,

ale nie mniej niż wszystko:

Ciebie i zieleń

i żeby listkom

akacji było wietrznie,

i żeby sercu - bezpiecznie,

i żeby kot się bawił firanką

jak umie

żeby siedzieć na jerozolimskim ganku

i nic nie rozumieć.



Pętacki wiersz

sam wiesz, że łżesz,

ale dlaczego tak boli, tak boli?

chyba już nic nie napiszę

w ogromną i groźną ciszę

schodzę powoli



ja nie chce wiele:

Ciebie i zieleń...