Oto zima jerozolimska

w deszczu i w wietrze. 

Z rzadka przez chmury się przetrze 

promień i trwożnie błyska. 

A wtedy pradawny gród 

oślepia bielą budowli, 

syci oko zielenią soczystą 

i w modrość rzucając się czystą, 

dziesiątkami świątyń się modli 

dziękczynnie za upust wód. 

Getsemani, Góro Oliwna, 

Dolino Józefata, 

ciche cmentarze

jakaż to siła dziwna 

z wami czekać mi każe 

na koniec świata? 

Spróchnieją i moje kości 

pod jakąś grobową kryptą, 

lecz dziś widzę przeczy nicości 

cmentarny eukaliptus. 

  

To drzewo, bite przez deszcz i wiatr, 

szamoce się w strasznej męce, 

wyciągając bezradnie w świat 

rozchwiane, zielone ręce. 

Drzewo szumi to jego płacz, 

zawodzenie, jęk wniebogłosy. 

  

  

Tak samo płaczka rozdziera płaszcz 

i popiołem posypuje włosy. 

Drzewo włosy tarza po ziemi 

i znów podnosi ramiona, 

aby się modlić słowy bluźnierczymi, 

kląć modlitewnie: Adonaj!...

  

Drzewo, po ziemi tarzające łbem 

i w buncie rozpaczające, 

ja z tobą, drzewo, szumię jednym tchem, 

najsamotniejszy pod słońcem: 

mną także szarpie napastliwy wiatr, 

do ziemi zgina ulewa, 

dwa lata wrastam w twój zamarły świat, 

gną się, prostuję i śpiewam! 

  

Nie wiem, gdzie kiedyś całkiem wrosnę w grunt, 

gdy przyjdzie mi kości złożyć, 

lecz niech mi śpiewa swój ból i swój bunt 

takie drzewo, podobne do brzozy.


Ten walet schnie z miłości, a ty go dręczysz wzgardą,

dwa serca wyrwał z piersi i przekuł halabardą.



Żołędny król go wezwał. W karecie z dzwonków pędzi.

Ach!... Czeka go w podróży nieszczęście od żołędzi.



Już wjechać ma w dąbrowę, a jeszcze się ogląda,

on nie wie, że przy tobie dzwonkowy, jasny blondyn.



Nie ufaj blondynowi, choć list czerwienny wyśle,

spal złoty włos nad świecą, a poznasz jego myśli.



On brzęczy dzwonnym złotem, do ucha pięknie szepce,

uśmiecha się do ciebie, a serce dał brunetce.



Brunetka jest zazdrosna i ciebie źle wspomina.

Wystrzegaj się tej damy. Ach, nie pij tego wina!



To wino jest zatrute miłosnej łzy diamentem,

z dziesięciu serc czerwiennych okrutnie wyciśnięte.



Pijany czarnym winem, twój walet w snach się błąka,

z rozpaczą szuka serce - w żołędziach, w winie, w dzwonkach.