- Powiedz mi, jak ci na imię?

- Cisza.

- Powtórz, bom nie dosłyszał?

- Cisza.

- Czy to ty chodzisz po chrząstkich gałązkach wiosną?

czy o tobie słowik kląska,

czy trawy rosną?

- Ja jestem cisza, milcz, dumny.

- Zabiorę ciebie do trumny.


Anka, to już trzy i pół roku,

długo ogromnie,

a nie ma takiego dnia, takiego kroku,

żebym nie wspomniał o mnie:



o mnie, osieroconym przez ciebie,

i choć twardość sobie wbijam w łeb,

nie widzę cię w żadnym niebie

i nie chcę takich nieb!



Żadna tu filozofia

sprawy tej nie zgładzi:

mojej matce, mojej siostrze było: Zofia,

i jakoś czas na to poradził.



A ja myślę i myślę o tobie

po przebudzeniu, przed snem...

Może ja jestem coś winien tobie? -

bo ja wiem.



Na Powązkach ośnieżona mogiła,

brzozy coś mówią szelestem...

Powiedz, czyś ty naprawdę była,

bo ja jestem...



Anka, 1956