Chciałbym, żebyś szła

pod wiotką parasolką,

ulicą jesienną

pełną drzew

nagich,

ale jakże pięknych.

Takimi ulicami

chodził Baudelaire

i myślał,

czy na jutro

będzie miał wiersz

dla matki

i dla kochanki...

I dla chleba.



Nadzieja, 1951


Anka, to już trzy i pół roku,

długo ogromnie,

a nie ma takiego dnia, takiego kroku,

żebym nie wspomniał o mnie:



o mnie, osieroconym przez ciebie,

i choć twardość sobie wbijam w łeb,

nie widzę cię w żadnym niebie

i nie chcę takich nieb!



Żadna tu filozofia

sprawy tej nie zgładzi:

mojej matce, mojej siostrze było: Zofia,

i jakoś czas na to poradził.



A ja myślę i myślę o tobie

po przebudzeniu, przed snem...

Może ja jestem coś winien tobie? -

bo ja wiem.



Na Powązkach ośnieżona mogiła,

brzozy coś mówią szelestem...

Powiedz, czyś ty naprawdę była,

bo ja jestem...



Anka, 1956