Anka, to już trzy i pół roku,

długo ogromnie,

a nie ma takiego dnia, takiego kroku,

żebym nie wspomniał o mnie:



o mnie, osieroconym przez ciebie,

i choć twardość sobie wbijam w łeb,

nie widzę cię w żadnym niebie

i nie chcę takich nieb!



Żadna tu filozofia

sprawy tej nie zgładzi:

mojej matce, mojej siostrze było: Zofia,

i jakoś czas na to poradził.



A ja myślę i myślę o tobie

po przebudzeniu, przed snem...

Może ja jestem coś winien tobie? -

bo ja wiem.



Na Powązkach ośnieżona mogiła,

brzozy coś mówią szelestem...

Powiedz, czyś ty naprawdę była,

bo ja jestem...



Anka, 1956


Moja córka, moja córka umarła!...

Jak sercu powiedzieć: nie płacz,

kiedy rozpacz serce przeżarła,

a to serce wyrwać i zdeptać.



Moja córka... Ach! żadnej kochance

nie mówiłem tak siebie do dna

Jak Ance...

A była mi ona podobna



do świata, który się stawał

w zachwycie i grozie,

a jam serce gorące podawał

na mrozie



Anka, 1956